Piłka nożna stała się najpopularniejszą dyscypliną sportową w Krakowie bardzo szybko po tym, jak na krakowskie boiska dotarła. Pod koniec lat 80-tych XIX wieku w rejonie Błoń i dzisiejszego Parku Jordana powstały pierwsze place do gry (według niektórych źródeł to właśnie dr Henryk Jordan przywiózł do Krakowa pierwszą piłkę do footballu). Już w pierwszych latach kolejnego stulecia zakładano pierwsze drużyny rozgrywające mecze i turnieje towarzyskie. Latem 1906 roku powstały, wywodzące się z amatorskich zespołów gimnazjalistów, dwie najmocniejsze i najbardziej znane krakowskie drużyny - Cracovia i Wisła.

Piłkarskie ambicje istniały również wśród młodych chłopaków zamieszkujących Ludwinów - okolice dzisiejszego Osiedla Podwawelskiego i Ronda Matecznego. Ponieważ większość z nich zatrudniona była w pobliskich Polskich Zakładach Garbarskich S.A. właśnie w starym magazynie ludwinowskiej garbarni zawodnicy znaleźli swoją pierwszą szatnię, zaś pierwszymi boiskami treningowymi były ludwinowskie łąki.

Robotniczny Klub Sportowy Lauda zarejestrowano w Krakowskim Okręgowym Związku Piłki Nożnej jesienią 1921 roku. Najstarsza wzmianka o istnieniu Klubu pochodzi z Tygodnika Sportowego z 25 listopada tegoż roku. Pierwszym prezesem Laudy został pracownik Zakładów Garbarskich Feliks Szczepanik. Piłkarze z Ludwinowa zgodnie z regulaminem rozgrywek musieli rozpocząć swoje zmagania od najniższego szczebla - Klasy C. Poważną bolączką młodego klubu był brak własnego boiska, zatem mecze oficjalne Lauda musiała rozgrywać na obiektach wynajmowanych od innych klubów. Najprawdopodobniej do pierwszego meczu Laudy doszło na boisku YMCA na krakowskich Błoniach 12 marca 1922 roku. Garbarze pokonali wówczas 1:0 drużynę Zwierzynieckiego, jednakże w kronikach nie zachowało się nazwisko strzelca premierowej bramki.

Rok 1924 przyniósł przełom sportowy i organizacyjny. Lauda wygrała rozgrywki w Klasie C i awansowała do Klasy B (trzeci poziom rozgrywkowy w kraju). W tym samym roku opiekę nad klubem rozciągnęły Polskie Zakłady Garbarskie już jako oficjalny sponsor, co spowodowało zmianę nazwy na Klub Sportowy "Garbarnia".

Jednocześnie zapadła decyzja o budowie stadionu typowo piłkarskiego w charakterystycznym brytyjskim stylu na działce przy ulicy Barskiej 73. Zlokalizowanie boiska w tym miejscu nie okazało się najlepszym pomysłem, gdyż fatalny rodzaj podłoża powodował przewlekłe problemy ze stanem murawy ludwinowskiego stadionu. Pomimo to uchodził on za jeden z najokazalszych polskich obiektów piłkarskich tamtej epoki.

Na kompleks sportowy, oprócz samego pola gry do w piłkę nożną, składała się bardzo nowoczesna drewniana trybuna kryta z miejscami dla dwóch tysięcy widzów, domek klubowy z szatniami wyposażonymi w natryski (co było wówczas absolutną nowością) kręgielnią i kortami tenisowymi. Obiekt był ogrodzony charakterystycznym wysokim drewnianym parkanem, zwieńczonym napisem "Park Sportowy KS Garbarnia". Otwarty z wielką pompą w 1926 roku stadion przez kolejne lata był areną większości meczów polskiej reprezentacji narodowej rozgrywanych w Krakowie.

W 1927 roku Garbarnia grała już w Lidze Okręgowej i od razu w pierwszym sezonie była bardzo bliska awansu do najwyższego poziomu krajowego - Ligi. Po zajęciu pierwszego miejsca w fazie zasadniczej Garbarnia awansowała do barażu. Krakowianie w decydującym meczu ze Śląskiem Świętochłowice na znak protestu przeciwko, ich zdaniem niesprawiedliwie, podyktowanemu na ich niekorzyść rzutowi karnemu zeszli z boiska i zostali ukarani walkowerem. Rok później ludwinowski zespół nie miał już sobie równych ani w krakowskiej Klasie A ani w barażach. Po pokonaniu Pogoni Katowice, ŁTSG Łódź i Polonii Przemyśl piłkarze Garbarni awansowali do Ligi.